درس كرونا این بود كه اگر حتى یك نفر بیمار  باشه و درمان نشه ، می تونه كل جهان رو درگیر كنه  .

كرونا به مرزها توجه اى نداره.
نه رنگ پوست براش مهمه ، نه نژاد !!

كرونا یاد داد سلامتى و زنده ماندن ما و عزیزانمون در گِروِ سلامتى غریبه هاست !!!!  وادارمون كرد حواسمون به سلامتى دیگران باشه تا خودمون بیمار نشیم.

(چه تفكرِ قشنگى)

كاش همه چى واگیر داشت!

اون جورى حواسمون به همدیگه بود كه كسى غم نداشته باشه ، مبادا به ما هم سرایت كنه.
و همه تلاش می كردیم تا غم و ریشه كن كنیم.
حتماً كه راه هاى پیشگیرى از غم رو به هم یاد می دادیم.

اگر كسى فقیر بود همه تلاش می كردیم كه فقر و ریشه كن كنیم تا مبادا خودمون بگیریم ، دیگه پول هامون رو از هم پنهان نمی كردیم.

از ناآگاهى كسى سوءاستفاده نمی كردیم و از صبح تا شب ویدیو و پست آموزشى شیر می كردیم!

اگر كسى محتاج بود ، از ترسِ سرایت به خودمون بى نیازش می كردیم.

اگر كسى تنها بود ، ترسِ تنها شدنِ خودمون  وادارمون می كرد به دادش برسیم .

اگر كسى ....
اگر .....

حتماً واژه : مشكل خودته ، به من مربوط نیست ، براى همیشه از فرهنگ لغت حذف می شد.

كاش همه چى واگیر داشت!

شاید خوشبختى هم اپیدمى می شد !!
                                   حکمت و حكایت

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 20 اسفند 1398    | توسط: مظفر کریمی    | طبقه بندی: اجتماعی،     |
نظرات()